Kamuflaż korekcyjny

Słowo „kamuflaż” pochodzi z terminologii wojskowej i oznacza wszystkie metody maskujące, których zastosowanie ma na celu ukrycie oddziałów, broni i pozycji przed wrogiem. W kosmetologii kamuflaż jest formą makijażu mającą na celu ukrywanie niedoskonałości skóry tak, by uczynić je niezauważalnymi dla otoczenia.

Kosmetyki do makijażu kamuflującego różnią się od powszechnych kosmetyków do makijażu ilością pigmentu. Kamuflaże zawierają go 50-54%, zaś te drugie zaledwie 10-15%.

Technika makijażu kamuflującego została wprowadzona po raz pierwszy w USA, było to w latach 60. ubiegłego stulecia. W latach 80. zaczęto wykorzystywać ją we Francji, a później w pozostałych krajach Europy. Obecnie kamuflaż jest alternatywą dla chirurgii estetycznej, znajduje zastosowanie jako procedura przejściowa po zabiegach np. dermabrazji oraz stanowi uzupełnienie innych zabiegów w przypadku gdy za ich pomocą nie można uzyskać zadowalających pacjenta efektów.

Kamuflaż jest przede wszystkim stosowany w celu poprawy samopoczucia pacjenta. Nieestetyczne zmiany, zwłaszcza w obrębie twarzy mogą prowadzić do depresji, obniżenia poczucia własnej wartości i wzmożonego napięcia emocjonalnego. Makijaż korekcyjny jest uważany za bardzo dobrze przyjmowany. Jest to ważny, dodatkowy element terapii w czasie długotrwałego leczenia. W Wielkiej Brytanii istnieją kliniki makijażu kamuflującego. Kliniki takie działają przy publicznych jednostkach służby zdrowia, których zadaniem jest wspieranie tychże klinik. Zatrudniają one zazwyczaj wolontariuszy. W klinice takiej pacjentowi przedstawia się techniki kamuflażu najlepsze dla niego, następnie uczy się go jak taki makijaż wykonać.

Wskazania do wykonania makijażu kamuflującego obejmują trzy grupy zmian:

A. Zmiany wrodzone, pourazowe, pooperacyjne:

- Naczyniaki

- Teleangiektazje

- Podkrążone oczy

- Zaburzenia pigmentacyjne

- Tatuaże

- Blizny pooperacyjne

- Rozstępy

B. Stany dermatologiczne:

- Trądzik różowaty

- Trądzik pospolity

- Toczeń

- Bielactwo

- Melasma

- Wyprysk

- Łuszczyca

C. Zmiany związane z fazą gojenia po operacjach:

- Siniaki

- Zaczerwienienia

- Obrzęki.

Przed przystąpieniem do wykonania kamuflażu korekcyjnego osoba wykonująca zapoznaje pacjenta z techniką zabiegu i możliwymi do osiągnięcia rezultatami, przeprowadza szczegółowy wywiad z pacjentem, który będzie obejmował charakter i czas trwania zmiany, informacje o lekach stosowanych miejscowo, skłonność do podrażnień i alergii, czynniki środowiskowe w których pacjent przebywa najczęściej (oświetlenie, stopień wilgotności powietrza) oraz aktywność pacjenta.

Przeciwwskazania do zabiegu to:

Stany zapalne skóry, rany i świeże blizny (do trzech tygodni), opryszczka, trądzik pospolity (jeśli podkład jest na bazie cynku wyjątkowo można wykonać makijaż kamuflujący).

Preparaty do kamuflażu najczęściej stosowane są na skórę zmienioną zapalnie lub pozbawioną funkcji ochronnej naskórka, dlatego muszą spełniać następujące cechy:

- Muszą odpowiednio harmonizować ze skórą, nie powinny dawać efektu maski.

- Muszą odznaczać się dobrymi właściwościami kryjącymi

- Powinny łatwo nanosić się na skórę

- Powinny być trwałe i wodoodporne

- Powinny przez długi czas zachowywać określone właściwościami

- Nie mogą wywoływać podrażnień i alergii

- Powinny być niekomedogenne

- Powinny mieć możliwość stosowania przy różnych rodzajach cery

- Nie powinny brudzić ubrań.

Przed przystąpieniem do zabiegu kamuflażu skórę należy oczyścić. Bliznę można pokryć żelem silikonowym. Na tak przygotowaną skórę nanosimy odpowiedni odcień kamuflażu w kremie. Partie skóry które kamuflujemy należy pokryć przynajmniej 2 cm poza ich obszarem. Brzegi należy rozprowadzić tak, aby idealnie wtopiły się w zdrową skórę. Po nałożeniu kremu należy użyć fiksatora (preparatu mającego na celu utrwalenie podkładu). Po około dwóch minutach nadmiar usuwamy za pomocą miękkiego pędzla.

Preparaty używane do kamuflażu to przede wszystkim korektory, podkłady i pudry. W ich skład wchodzą:

- Związki kryjące – dwutlenek tytanu, tlenek cynku, tlenek miedzi

- Czynniki absorbujące – kaolin, mąka ryżowa, mikrokrystaliczna celuloza

- Substancje powodujące gładkość, łatwość nakładania, przylegania – talk, mydła alkaliczne, związki krzemu

- Pigmenty organiczne i nieorganiczne – tlenki żelaza, ultramaryna

- Filtry słoneczne

- Substancje zapachowe

- Konserwanty.

Korektory są to bardzo silnie kryjące kosmetyki służące do korekcji drobnych defektów skóry. Efekt dokładnego pokrycia i zatuszowania uzyskiwany jest dzięki zastosowaniu wysokiego skoncentrowania pigmentów w tych kosmetykach.

W doborze odpowiedniego korektora wykorzystuje się koncepcje opartą na grze kolorów przeciwstawnych. Neutralizację koloru uzyskujemy poprzez mieszanie go z kolorem przeciwstawnym. Kolor zielony jest przeciwstawny dla czerwonego, dlatego zmiany zaczerwienione (takie jak świeże blizny) neutralizuje się korektorem barwy zielonej. Po takim zabiegu można nałożyć kamuflaż w kremie.

Korektory różnią się między sobą ilością pigmentów i konsystencją. Korektory w płynie mają najmniejszą ilość pigmentów i kryją najsłabiej. Najczęściej mają formę aplikatora z gąbką. Zazwyczaj używane są do tuszowania zmarszczek. Korektory w kremie mają bogatą, przyjemną, łatwą w aplikacji konsystencję. Zawierają więcej pigmentów od poprzednika, dlatego skuteczniej tuszują defekty. Sprzedawane są zazwyczaj w tubkach. Stosowane głównie pod oczy. Korektory w sztyfcie mają najlepsze własności kryjące, gdyż pigmenty są w nich najbardziej skoncentrowane. Zapewniają maksymalne pokrycie. Występują w postaci sztyftów. Służą do precyzyjnej korekty drobnych zmian i raczej nie nadają się do większych powierzchni.

Po zastosowaniu korektora nakładamy podkład w kremie lub kompakcie. Należy rozprowadzić go gąbką lub opuszkami palców delikatnie wklepując, co znacznie polepsza przyleganie podkładu. Przy wyborze koloru podkładu należy pamiętać iż może on się zmienić pod wpływem czynników środowiskowych, pH skóry oraz stopnia wydzielania łoju. Podkład do kamuflażu powinien być wodoodporny, trwały, nie powinien powodować zaskórników ani alergii.

W trakcie wykonywania makijażu kamuflującego należy zwrócić szczególną uwagę na granice jego nałożenia, powinny być one dobrze wkomponowane w skórę otaczającą. Na blizny nie należy podkładu nakładać zbyt obficie, gdyż jego nadmiar w zagłębieniach twarzy może powodować efekt maski.

Trwałość podkładu dodatkowo wzmacnia się używając pudru prasowanego lub sypkiego. Zabezpieczają one podkład przed ześlizgiwaniem się wraz z łojem, nadają mu większą trwałość. Sposób nakładania pudru zależy od typu cery. Przy suchej i starzejącej podkład pozostawia się na skórze na około 10 minut i dopiero po upływie tego czasu przysypuje się pudrem. Należy rozprowadzić go energicznie za pomocą pędzla. Przy cerze tłustej należy nałożyć go tuż po nałożeniu podkładu.

Po przygotowaniu twarzy za pomocą wyżej wymienionych produktów można wykonać makijaż reszty twarzy. Nie należy przesadzać z ilością makijażu, gdyż efekt powinien być jak najbardziej naturalny.

Joanna Grzelak